Z początku miał zamiar habilitować się, ale ponownie wrócił w rodzinne strony i nauczał w gimnazjum w Szczecinku.
15 kwietnia 1725 roku przystąpił do habilitacji na Uniwersytecie w Lipsku (Leipzig), i podjął pracę jako profesor nadzwyczajny filozofii, uzyskał stopień bachelora teologii i napisał wiele książek. Stał się członkiem pruskiej Królewskiej Akademii Nauk.
Po śmierci Johanna Christopha Wichmannshausena został profesorem języka hebrajskiego i języków orientalnych na uniwersytecie wittenberskim. Poślubił jego córkę - Magdalenę Elisabeth. Miał z nią czterech synów: Franza, Franza Christopha, Franza Christlieba und Augustina Gottfrieda ale trzech wcześnie umarło.
Dnia 2 sierpnia 1732 otrzymał tytuł doktora teologii i w tym samym roku objął stanowisko rektora Uniwersytetu w Wittenberdze (Lutherstadt WIttenberg). W 1734 roku zachorował na gorączkę i sześć tygodni później umarł na nią. Woken był wybitnym znawcą języków orientalnych i w tej dziedzinie był bardzo oczytany. W swoich książkach pisał o krytyce Biblii, hermeneutyce, literaturze orientalnej, teologii dogmatycznej, filozoficzno-chrześcijańskiej etyce, estetyce oraz o kościołach, literaturze i historii Pomorza.
Linki zewnętrzne Dzieła Franza Wokena w bibliotece Polona
Kategoria:Niemieccy teolodzy luterańscy Kategoria:Urodzeni w 1685 Kategoria:Zmarli w 1734