Emigracyjny rząd ZURL działał w Wiedniu do 1923 roku, kiedy stało się jasne, że starania o korzystną dla Ukraińców decyzję Ententy są bezskuteczne.
Przywódcy ZURL prezentowali postawę bezkompromisową, której podstawą była granica na Sanie (hasło Lachy za San!), nie do przyjęcia dla strony polskiej. Z tego powodu konsekwentnie odrzucali wszystkie proponowane linie podziału Galicji Wschodniej pozostawiające Lwów po stronie polskiej, nawet gdy pozostawiały one jednocześnie większość terytorium spornego (i ludności) po stronie ukraińskiej. Propozycja misji gen. Josepha Barthélemy’ego z lutego 1919 r. pośredniczącej w rozmowach o polsko-ukraińskie zawieszenie broni została odrzucona właśnie z tego względu przez ZURLPrzyjęta przez Polskę., pomimo że jej konsekwencją byłoby uznanie przez mocarstwa Ententy (w trakcie trwającej wówczas paryskiej konferencji pokojowej) ZURL jako niepodległego państwa. Przywódcy zachodnioukraińscy lekceważyli też znacznie poważniejsze niebezpieczeństwo ze strony czerwonej RosjiCo np. w konsekwencji spowodowało epizodyczne podporządkowanie wojsk ZURL (UHA) Armii Czerwonej, jako CzUHA., mimo że Symon Petlura nalegał na rozejm z Polakami, a delegaci Ukraińców galicyjskich brali udział w negocjacjach Andrija Liwyckiego prowadzonych jesienią 1919 r.