Aresztowany 29 listopada 1951 i skazany 28 kwietnia 1952 w procesie razem z A. Mireckim i M. Gągorowskim przez WSR w Warszawie R.Warszawa Sr.291/52 pod przewodnictwem sędziego ppłk M. Widaja na podstawie paragrafu 7 i 6 Dekretu z 13.06.1946 r (za „aktywność polityczną w SN od szkolnych lat”) na karę śmierci„Księga najwyższego wymiaru kary” w . W składzie sędziowskim byli także sędziowie: kpt. Jerzy Drohomirecki oraz por. Jan Paramonow, a prokuratorem był mjr Mieczysław BoguckiSaga Rodu Mireckich. Prezydent Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Stracony wraz ze współoskarżonymi A. Mireckim i M. Gągorowskim 24 października 1952 w więzieniu mokotowskim.
Córka Maria, późniejsza dziennikarka Kuriera Polskiego urodzona trzy tygodnie przed egzekucją ojca. Żona Zofia obawiała się wystąpić o rehabilitację męża, którą uzyskano dopiero w 1959. Na cmentarz komunalny jako przypuszczalne miejsce pochówku wskazała nieoficjalnie urzędniczka Ministerstwa Sprawiedliwości, a przypuszczalne miejsce dokładniej określił grabarz Powązek Komunalnych odmierzając krokami pozycje według dat. Ekshumacji nie dokonano. Wokół tego miejsca powstała później tzw.