W okresie międzywojennym działał w Wilnie jako adwokat (od 1923 roku prowadził kancelarię adwokacką), wykładowca w Konserwatorium Muzycznym i animator życia muzycznego.
Po zakończeniu II wojny światowej przebywał początkowo w Lublinie, a od 1947 do końca życia w Poznaniu. W latach 1947–1950 był kierownikiem Państwowej Wyższej Szkoły Operowej. Z jego inicjatywy utworzona została Filharmonia Poznańska, której w latach 1947–1949 był dyrektorem. Ponadto, był inicjatorem (w 1961) festiwalu muzyki współczesnej Poznańska Wiosna Muzyczna oraz jednym z organizatorów Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. H. Wieniawskiego.
Od 1932 roku prowadził klasę kompozycji w konserwatorium w Wilnie, po wojnie kierował katedrami kompozycji w Państwowych Wyższych Szkołach Muzycznych w Poznaniu i w Warszawie. W 1950 roku otrzymał tytuł profesora. Do licznej grupy jego absolwentów kompozycji należą m.in.: Zbigniew Bargielski, Augustyn Bloch, Joanna Bruzdowicz, Henryk Czyż, Jan Fotek, Benedykt Konowalski, Andrzej Koszewski, Włodzimierz Kotoński, Wojciech Łukaszewski, Tadeusz Wojciech Maklakiewicz, Bernadetta Matuszczak, Bolesław Ocias, Zbigniew Penherski, Witold Rudziński, Marek Sart, Władysław Słowiński, Jadwiga Szajna-Lewandowska, Aleksander Szeligowski, Antoni Szuniewicz.