korozja elektrochemiczna: potencjał korozji, potencjał mieszany), albo potencjałem z niezerowym prądem netto na elektrodzie (jak w korozji galwanicznej albo woltamperometrii).

Wartość potencjału elektrody niebędącej w równowadze zależy od natury i składu faz w kontakcie, ciśnienia, temperatury, oraz od kinetyki reakcji elektrodowych (zobacz równanie Butlera-Volmera).

Konwencja znaku Historycznie ukształtowały się dwie konwencje znaku potencjału elektrodowegoC.A. Hamel, The Encyclopedia of Electrochemistry, Reinhold Publishing Corporation, New York-Chapman & Hall Ltd., London, 1964, s. 429–431.: Konwencja „Nernst-Lewis-Latimer” (nazywana również „amerykańską”); Konwencja „Gibbs-Ostwald-Sztokholm” (nazywana również „europejską”).

W roku 1953 IUPAC w Sztokholmie jednogłośnie zarekomendował, że chociaż każda z dwu konwencji jest dozwolona, to tylko wielkość wyrażona według konwencji (2) powinna być nazywana „potencjałem elektrodowym”. Dla uniknięcia niejednoznaczności, można się do niej również odnosić jako „potencjał elektrodowy konwencji Gibbs-Sztokholm” (ang.