Po zakończeniu działań wojennych nadal służył w szeregach 23 pułku ułanów. 1 grudnia 1923 został awansowany do stopnia porucznika kawalerii. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po 1932 przeniesiony do 2 Pułku Ułanów Grochowskich im. Generała Józefa Dwernickiego. 1 stycznia 1936 został awansowany do stopnia rotmistrza. Do lata 1939 był dowódcą szwadronu gospodarczego 2 pułku ułanów.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 szwadronem 2 pułku ułanów. Walki z wrogiem prowadził na szlaku bojowym pułku. Po walkach pod Zambrowem jego szwadron został przez Niemców odcięty. Po kilku potyczkach z wrogiem przebił się ze szwadronem 7 września do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej i Podlaskiej Brygad Kawalerii w Wołkowysku, gdzie po reorganizacji szwadronu, został przydzielony do tworzonego 102 pułku ułanów w składzie Rezerwowej Brygady Kawalerii „Wołkowysk”, gdzie objął funkcję zastępcy dowódcy 102 pułku ułanów. 17 września 1939, 102 pułk ułanów przesuwał się trasą w kierunku Mosty – Ostryna. Po agresji sowieckiej, od 19 września 1939 pułk kontynuował marsz w kierunku Wilna, dotarł do Grodna i uczestniczył w jego obronie. Wziął udział w walkach z sowietami w rejonie Sopoćkin, 22 września 1939 skąd wycofał się za Kanał Augustowski. 23 września gen.