J.D. Spence, Emperor of China: Self Portrait of K'ang-hsi, London: Book Club Associates, 1974, s.32-33
Cesarz, któremu chińscy mentorzy wpoili konfucjańską moralność, bardzo rzetelnie podchodził do swojej pracy. Regularnie siedział nad dokumentami do późnej nocy, tak że w wieku trzydziestu lat narzekał już na pogorszenie wzroku. Do dziś przetrwało szesnaście tysięcy oficjalnych notatek na temat jego codziennych obowiązków urzędowych. Pokryte są jego charakterystycznym pismem, zapisanym czerwonym tuszem. Wiedział, że największą słabością ostatnich cesarzy mingowskich była nieumiejętność przewodzenia. Dlatego prowadząc wojny na południu, aby zgasić ostatnie zarzewia mingowskiego oporu i podporządkować sobie własnych zbuntowanych feudałów, Kangxi jednocześnie zabrał się za Wielką Restaurację, w której pomagali mu mandżurscy i chińscy doradcy.Michael Wood, Chiny: Portret Cywilizacji, Grupa wydawnicza Foksal, Warszawa 2022. s. 436-437