Po ćwiczeniach artyleryjskich, które odbyły się na początku października 1948 roku okręt zacumował w stoczni marynarki wojennej w Bostonie na swoim pierwszym przeglądzie technicznym, podczas którego zdemontowano katapulty wodnosamolotów, przystosowując okręt do współpracy ze śmigłowcami. Następnie „Rochester” ponownie pływał wzdłuż wschodniego wybrzeża i po Morzu Karaibskim odbywając rejsy szkoleniowe. Na początku 1950 roku krążownik popłynął do Long Beach. W kwietniu 1950 „Rochester” opuścił kalifornijską bazę i popłynął do Pearl Harbour. Po dotarciu na Hawaje na pokład zaokrętował się admirał Arthur W. Radford, głównodowodzący Flotą Pacyfiku, z którym okręt odbył rejs po amerykańskich terytoriach powierniczych na obszarze Oceanu Spokojnego. Po wykonaniu zadania na krążowniku podniósł swoją flagę wiceadmirał A.D. Struble, głównodowodzący 7 floty i już jako okręt flagowy „Rochester” udał się na Morze Filipińskie. Po wybuchu wojny w Korei, krążownik skierował się na wody wokół półwyspu. 18 i 19 lipca 1950 roku okręt wspierał lądowanie pod Pohang Dong a 13 września desant pod Inczon. Do grudnia 1950 roku „Rochester'” operował wokół Korei jako pływająca baza śmigłowców pomagając przy rozminowywaniu portów w Changjon Koje, Wonsan, Hungnam i Songjin.