Tismăneanu, s. 15–16, 18–19.). Gheorgiu-Dej oskarżył w tym czasie dawną rywalkę polityczną Pauker i jej frakcję za stalinowskie ekscesy partii w latach 40. i na początku 50. (w szczególności w odniesieniu do kolektywizacji) i określił ich jako partyjnych stalinowców, choć niejednokrotnie byli oni nie mniej radykalni niż Gheorgiu-DejCioroianu, Pe umerii... s. 76, 181–182, 206; Frunză, s. 393–394.. Rozpoczynając destalinizację, Gheorghiu-Dej otoczył się działaczami lojalnymi wobec siebie i swoich poglądów. Wśród nich znaleźli się Nicolae CeaușescuCioroianu, Pe umerii..., s. 391–394; Deletant & Ionescu, s. 7, 20–21; Tismăneanu, s. 12, 27–31., Gheorghe Stoica, Ghizela VassCioroianu, Pe umerii... s. 201., Grigore PreoteasaCioroianu, Pe umerii... s. 210–211., Alexandru BârlădeanuCioroianu, Pe umerii... s. 207, 375; Frunză, s. 437., Ion Gheorghe Maurer, Gheorghe Gaston Marin, Paul Niculescu-Mizil i Gheorghe RădulescuCioroianu, Pe umerii... s. 375; Frunză, s. 437.. Lider rumuńskich komunistów potępił dziedzictwo Józefa Stalina, potępił jego kult jednostki i zachęcał stalinistów do samokrytykiCioroianu, Pe umerii... s.206, 217–218; Deletant & Ionescu, s. 7–8, 9; Frunză, s. 424–425;