Historia odkryć i klasyfikacja thumb|Dwa osobniki Metriorhynchus superciliosus Skamieniałości metriorynchów odnajdowano w środkowojurajskich osadach na terenie Anglii, Francji, Niemiec oraz Szwajcarii. Szczątki przedstawicieli gatunków przypisywanych do rodzaju Metriorhynchus odkryto także w datowanych na bajos i baton osadach w Ameryce Południowej, m.in. w Argentynie oraz Chile.
Gatunki należące do rodzaju Metriorhynchus tradycyjnie dzielono na dwie grupy: długopyskie i szerokopyskie. Istnieją jednak rozbieżności co do liczby ważnych gatunków, zwłaszcza żyjących w keloweju. Eudes-Deslongchamps (1867–69) akceptował cztery kelowejskie gatunki: M. superciliosus, M. moreli, M. blainvillei i M. brachyrhynchus. Andrews (1913) za ważne uznawał siedem gatunków: M. superciliosus, M. moreli, M. brachyrhynchus, M. durobrivensis, M. cultridens, M. leedsi oraz M. laeve. Adams-Tresman (1987) wykorzystując liniową morfometrię rozróżniła twa typy budowy czaszki i uznała dwa gatunki: M. superciliosus i M. brachyrhynchus. Vignaud (1997) akceptował trzy kelowejskie gatunki: M. superciliosus, M. brachyrhynchus i M. leedsi.