W czasie II wojny światowej przebywała u rodziców w Warszawie. Początkowo wraz z siostrą Krystyną pracowała w Polskim Czerwonym Krzyżu przy rejestracji rannych w warszawskich szpitalach. Jeszcze jesienią 1939 roku musiała przerwać prace z powodów problemów z tarczycą. W październiku 1941 roku została członkinią Związku Walki Zbrojnej jako łączniczka, przyjęła pseudonim „Albertyna”. Wiosną 1943 roku otrzymała przydział do kobiecego oddziału AK – Oddziału „Dysk”, używała pseudonimów „Renata” i „Renia”. Należała również do Batalionu „Parasol”, gdzie używała pseudonimu „Hanka” (według PSB do Batalionu została przeniesiona z „Dysku” jesienią 1943 roku, w czerwcu 1944 roku została zaś ponownie przydzielona do „Dysku”). Uczestniczyła m.in. w przeprowadzonym 1 lutego 1944 roku zamachu na Franza Kutscherę. W powstaniu warszawskim walczyła w szeregach Batalionu „Zośka”. 21 sierpnia brała udział powstańczym natarciu na Dworzec Gdański, podczas walk została poważnie ranna. Po upadku powstania została zatrzymana przez Niemców, 6 października 1944 roku zdołała uciec z transportu do obozu w Skierniewicach (według PSB uciekła bezpośrednio z obozu).