Po śmierci żony ks. Kuzemski przeprowadził się do Lwowa. Kolejno uzyskał stanowiska kanclerza konsystorza metropolii lwowskiej, zaś w 1842 – członka kapituły z godnością prałata, mimo faktu, iż nie osiągnął wymaganego przez prawo kanoniczne wieku. W wymienionym roku powierzono mu nadzór nad greckokatolickimi szkołami ludowymi. Za sprawą jego działań w ciągu piętnastu lat ich liczba wzrosła z piętnastu do ponad tysiąca. Ks. Kuzemski zadbał również o wykształcenie kadry nauczycielskiej i opracowanie podręczników w języku ruskim. Nazywany był „sercem Rusi Halickiej”.
Wziął czynny udział w wydarzeniach Wiosny Ludów w Galicji. Na pierwszych posiedzeniach Głównej Rady Ruskiej pełnił funkcję przewodniczącego, oddając ją następnie Hryhorijowi Jachymowyczowi i przejmując ponownie po objęciu przezeń katedry przemyskiej. Brał udział w organizacji przez Radę Macierzy Halicko-Ruskiej, Narodnego Domu we Lwowie i przebudowie soboru św. Jura we Lwowie. Zainicjował organizację Soboru Ruskich Uczonych.
W 1856 otrzymał godność prałata-kustosza kapituły lwowskiej, zaś w 1865 został oficjałem metropolitalnym, archidiakonem kapitulnym oraz wikariuszem generalnym. W 1859 wystąpił przeciwko wprowadzeniu w miejsce alfabetu cyrylickiego łacinki ukraińskiej.