W październiku została częściowo zdemobilizowana, do stanu 250 oficerów i 950 żołnierzy. Podczas powstania antyhetmańskiego przeszła na stronę Dyrektoriatu i zwiększyła liczebność do 6000 żołnierzy i oficerów. Dowódcą został mjr Palij, później zastąpił go ppłk Wołodymyr Abaza.
W czasie walk z Armią Czerwoną w grudniu 1918 część żołnierzy. pod wpływem agitacji bolszewickiej odmówiła walki z 1 Ukraińską Dywizją Radziecką, dlatego dywizję w styczniu częściowo zdemobilizowano (do stanu 2500 żołnierzy i oficerów) oraz zmieniono nazwę na „Szarą Dywizję”"Частина С., потрапивши під вплив більшовицької агітації, відмовилася виконувати накази командування, і дивізію було розформовано. З частини С. створено Сіру дивізію (команд. ген. А.Пузицький), яка згодом брала участь у боях проти більшовицьких військ у Правобережній Україні.", Сірожупанники w :Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko; Lviv 1999, Wyd. Lvivskyi derzhavnyi universytet im. Ivana Franka i Vydavnyctvo Heneza, .. Dowództwo objął gen. Antin Puzyćki.