Ludwik Sawicki (ur. 20 sierpnia 1893 w Leżajsku, zm. 30 października 1983) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.
Życiorys Był synem Antoniego i Heleny z Czyżewiczów. Miał dwie siostry Marie i Katarzynę. W Leżajsku ukończył Szkołę Ludową (podstawową). W latach 1904–1912 był uczniem Cesarskiego i Królewskiego Gimnazjum Wyższego w Jarosławiu. Po zakończeniu gimnazjum podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim.
Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii i skierowany do szkoły oficerskiej. Walczył na froncie rosyjskim, a następnie włoskim, gdzie dostał się do niewoli. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Armat Polowych Nr 28 (w 1916 przemianowany na Pułk Haubic Polowych Nr 2, a w 1918 na Pułk Artylerii Polowej Nr 102). W czasie służby w c. i k. awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów rezerwy artylerii polowej i górskiej: podporucznika (starszeństwo z 1 stycznia 1916) i porucznika (starszeństwo z 1 lutego 1918).
Po zwolnieniu z niewoli udał się do Francji, gdzie wstąpił do Błękitnej Armii generała Józefa Hallera. Wraz z tą armią w maju 1919 wrócił do Polski. Jako porucznik w składzie 12 pułku artylerii polowej wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej.