Florian Franciszek Białkowski (ur. 4 maja 1677 w Lidzbarku Warmińskim, zm. 30 maja 1723 we Fromborku) – polski duchowny katolicki, doktor teologii, kanonik kapituł warmińskiej we Fromborku i kolegiackiej w Dobrym Mieście.

Był synem Piotra i Anny z domu Saphun. Wychowywał się w otoczeniu dworu biskupiego, jego ojciec był podczaszym biskupa Jana Stefana Wydźgi. Nauki pobierał początkowo w kolegium jezuickim w Reszlu (od 1690), potem w seminarium duchownym w Braniewie (od 1696). W 1701 przyjął święcenia kapłańskie. Uzyskawszy wsparcie materialne z fundacji Collegium Varmiense Jana Preucka, mógł od listopada 1701 kontynuować naukę w Rzymie i jako słuchacz Collegium Germanicum uzyskał po dwóch latach doktorat teologii.

W 1703 Białkowski powrócił na Warmię. Mianowany został proboszczem w Radostowie koło Jezioran, skąd w 1709 przeszedł na probostwo w Reszlu (był tam także archiprezbiterem);