Podczas II wojny światowej stadion został zarekwirowany przez obronę przeciwlotniczą, a za południową trybuną (Clock End) umiejscowiono balon zaporowy. Na płycie rozgrywali swoje mecze żołnierze, czasem nawet po dwa–trzy spotkania dziennie. Podczas bombardowań Londynu na północną trybunę (North Bank) spadła niemiecka bomba. W tym czasie Arsenal rozgrywał swoje mecze na White Hart Lane, korzystając z uprzejmości lokalnego rywala – Tottenhamu.
Współczesność Highbury miał cztery, położone pod kątem prostym trybuny, nie stykające się narożnikami: North Bank (poj. 12,5 tys.) – zapełniana zwykle przez najwierniejszych kibiców Arsenalu; mieściła też mały sektor dla niewidomych (słuchawki z komentarzem przy każdym stanowisku) oraz Muzeum Arsenalu (obecnie muzeum mieści się w budynku klubowym przy Drayton Park); Clock End (poj. 6 tys.) – z dwoma sektorami dla kibiców gości; West Stand (poj. 11 tys.) – z sektorami rodzinnymi i jednym sektorem dla kibiców gości; East Stand (poj. 9 tys.) – z sektorami dla niepełnosprawnych.