Arthur jest zmuszony do opowiedzenia się po jednej ze stron konfliktu i wybiera złowieszczego burmistrza, jednak gdy ten niszczy jeden z wozów i zabija Daryla, udaje mu się ocknąć z letargu, przełamać lęk przed prowadzeniem samochodu i wyjechać ze zniszczonego miasta.
Samochody, które zjadły Paryż to czarna komedia utrzymana w stylistyce australijskiego gotyku: nurtu kina australijskiego lat 70. i 80., który korzystał z nawiązań do popkultury, a jego eklektyczny styl wizualny zawierał groteskowe i przewrotne elementy. Weir wykorzystuje także elementy innych gatunków, takich jak parodia, western (konie zastąpiono tu samochodami), fantastyka naukowa (szalony doktor i jego podopieczni) czy horror. W filmie pojawiają się również elementy absurdalnego humoru Monty Pythona.
Obsada Terry Camilleri – Arthur Waldo John Meillon – burmistrz Kevin Miles – Dr Midland Mellisa Jaffer – Beth Max Gillies – Metcalf Danny Adcock – policjant Bruce Spence – Charlie Rick Scully – George Max Phipps – Rev. Mulray Petere Armstrong – Gorman Chris Haywood – Daryl Deryck Barnes – Al Smedley Charles Metcalfe – Clive Smedley Joe Burrow – Ganger Edward Howell – Tringham Tim Robertson – Les Herbie Nelson – mężczyzna w domu Kevin Golsby – ubezpieczyciel
Źródło.