Do pomiaru twardości metodą Leeba służą twardościomierze Leeba, złożone z modułu elektronicznego (urządzenie wskazujące) i mechanicznej głowicy uderzeniowej (bijaka). Głowica (bijak) zawiera układ napędowy ze sprężyną, masę uderzeniową (bijaczek) z zamocowanym magnesem oraz cewkę, wewnątrz której porusza się bijaczek. Badanie odbywa się poprzez pomiar napięcia indukowanego w cewce w wyniku ruchu bijaczka. Wszystkie twardościomierze Leeba występują w konstrukcji przenośnej. Istnieje kilka odmian głowic uderzeniowych: D (uniwersalna), DL (do wąskich otworów i rowków), C (do cienkich elementów), G (do masywnych odlewów) itd.
Twardościomierz podaje wyniki w jednostkach HL, a także – po automatycznej konwersji – w skalach Rockwella, Brinella, Vickersa, Shore'a i Rm MPa.
Zalety krótki czas pomiaru (1–2 s) przenośność przyrządu (małe wymiary i masa, zasilanie bateryjne) bezpośredni odczyt twardości brak górnego ograniczenia masy i rozmiarów mierzonego elementu niewielkie wymiary odcisku (dla stali poniżej 0,5 mm średnicy i 25 μm głębokości) możliwość pomiaru elementów o wysokiej temperaturze
Wady minimalna masa (ok.