Z uwagi na duże możliwości rozwojowe i dobre dopracowanie konstrukcyjne – w całej gamie silników rozwojowych nie zmieniono ani średnicy cylindra (107,19 mm), ani skoku tłoka (120,65 mm), pozostawiając również bez zmian geometrię komory spalania silnika z wtryskiem bezpośrednim – przyjęto dla celów technologicznych ten sam system rozrządu OHV i ten sam system wtrysku (pompa sekcyjna). To ostatnie rozwiązanie poważnie zaciążyło nad sprzedażą nowych jednostek napędowych z uwagi na spełnienie normy czystości spalin EURO-II.
Silnik SW-400 był produkowany dość krótko. Zastąpiły go rozliczne odmiany rozwojowe. Silnik SW400 jako silnik bazowy posłużył do konstrukcji zarówno wersji "okrojonych" (czterocylindrowych SW266, później 4C107 i 4CT107), jak i sześciocylindrowych. Wzrost parametrów roboczych osiągnięto poprzez turbodoładowanie o różnych charakterystykach doładowania oraz w niektórych modelach zastosowano dodatkowo intercooler. Z tego wynika znaczący przyrost momentu obrotowego oraz mocy. Służyły głównie do napędu pojazdów – szczególnie różnorakich odmian autobusów Autosan H9.