w wojnach z republiką Rifu i buntownikami z regionu Yebala (okolice Tetuan).
Niedługo po utworzeniu, jednostkę zaczęto nazywać Fuerzas Regulares Indígenas de Melilla (Regularne Oddziały Tubylcze z Melilla). Ich dowódcą został pułkownik kawalerii Dámaso Berenguer Fusté. Regulares szybko zyskali sławę i zostali uznani za jednostkę elitarną Hiszpańskich Sił Zbrojnych.
Rozwój W latach 1914–1922 siły Regulares poszerzono tworząc pięć Grup (będących mniej więcej odpowiednikami pułku). Każdą z nich tworzyły po dwa tabory piechoty (w sile trzech kompanii każdy) oraz tabor kawalerii (trzy szwadrony). Grupy stacjonowały w Melilla, Tetuan, Ceuta, Alhucemas i Larache. Regulares zawsze szli na czele oddziałów hiszpańskich, będąc pierwszą siłą uderzeniową. Walczyli po stronie frankistów na wielu frontach wojny domowej, a po jej zakończeniu aktywnie zwalczali antyfrankistowskich partyzantów zwanych Maquis. Podczas II wojny światowej wielu z nich walczyło ramię w ramie z Niemcami na froncie wschodnim w ochotniczej Błękitnej Dywizji.
W roku 1956, w którym zlikwidowano protektorat w Maroku, istniały: