do Bobrujska, gdzie wstąpił do I Korpusu Polskiego pod dowództwem gen. Dowbor-Muśnickiego. Otrzymał przydział do 1 baterii 1 dywizjonu artylerii konnej Korpusu, w którym służył do czerwca 1918 r. Dzień odzyskania niepodległości zastał go w Siedlcach, gdzie brał udział w rozbrajaniu Niemców. Jego dalsza kariera wojskowa nieodłącznie była związana z artylerią konną. W 1920 roku awansowany do stopnia porucznika, a od 1921 roku rozpoczął służbę w 7 dywizjonie artylerii konnej wielkopolskiej, w którym związany był nieprzerwanie do września 1939 r., pełniąc kolejno funkcje młodszego oficera baterii, dowódcy baterii, adiutanta, kwatermistrza, drugiego zastępcy dowódcy, oficera zwiadowczego. Za wojnę roku 1920–1921 został odznaczony Krzyżem Walecznych.
Służba w 7 dak to czas osiągnięć sportowych Pawła Dąbskiego-Nerlicha. Był jednym z najlepszych polskich jeźdźców, wielokrotnie zdobywał czołowe lokaty w masowo organizowanych w okresie międzywojennym konkursach hippicznych. Pierwszym znaczącym sukcesem było zdobycie w 1927 r. na koniu „Bohun” tytułu Konnego Mistrza Wojska Polskiego na Centralnych Zawodach Konnych o Mistrzostwo Wojsk Polskich w Warszawie. W roku następnym był członkiem ekipy 7 dak, która zdobyła tytuł II Wicemistrza Armii na Dorocznych Zawodach Konnych o Mistrzostwo Armii w Warszawie. W 1930 r.