20 maja 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii gen. Hallera, z zatwierdzeniem stopnia porucznika, zaliczony do Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny. 25 listopada 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.
Od maja 1919 dowodził kompanią i pełnił obowiązki dowódcy XVIII batalionu saperów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 53. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W kwietniu 1923 został przeniesiony z 1 pułku saperów do 4 pułku saperów w Sandomierzu na stanowisko dowódcy X batalionu saperów. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 17. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. 26 sierpnia 1925 został przeniesiony do 6 pułku saperów w Przemyślu na stanowisko dowódcy XI batalionu saperów. 2 maja 1926 został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 2 kwietnia do 1 sierpnia 1928 pełnił obowiązki dowódcy pułku. 3 stycznia 1929 został odkomenderowany na kurs w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W kwietniu został przeniesiony do kadry oficerów saperów z równoczesnym przeniesieniem służbowym do 3 Brygady Saperów w Poznaniu na stanowisko I oficera sztabu.