Powielacz zawiera kilka do kilkunastu dynod, ostatnia elektroda nie jest dynodą a anodą, przechwytuje wytworzone elektrony umożliwiając zliczenie ich.
Charakterystyka Powielacze elektronowe charakteryzuje bardzo duże wzmocnienie sygnału, jednemu elektronowi na wejściu odpowiada impuls o ładunku współczynnik emisji wtórnej do potęgi liczba dynod, który może być mierzony mikroamperomierzem lub rejestrowany przez urządzenia do mierzenia natężenia prądu.
Idealny powielacz elektronowy charakteryzuje zerowe natężenie prądu na wyjściu gdy nie pada na pierwszą dynodę rejestrowane promieniowanie lub cząstki. W rzeczywistym powielaczu występuje niewielki prąd przy braku elektronów pierwotnych, zwany prądem ciemnym, jest on wywołany emisją termoelektronową, emisją elektronów z materiałów mocujących elektrody, oraz emisją polową. Typowy powielacz elektronowy charakteryzuje prąd ciemny o natężeniu mniejszym niż 1 pikoamper. Powyższe zjawiska wywołują także szum. Powielacze elektronowe charakteryzuje bardzo duży odstęp szumu do sygnału na poziomie 106.