Poniżej przedstawiono typy zmian powodujących twórczą destrukcję: Nowe rynki lub produkty, Nowy sprzęt, Nowe źródło siły roboczej lub surowców, Nowa metoda organizacji pracy lub zarządzania, Nowa metoda zarządzania zapasami, Nowa metoda transportu, Nowa metoda komunikacji, Nowa metoda w reklamie lub marketingu, Nowy instrument finansowy.
Historia Wyrażenie twórcza destrukcja zostało wprowadzone do języka debaty ekonomicznej poprzez książkę Schumpetera Kapitalizm, socjalizm, demokracja (1942). Najprawdopodobniej początek dała książka Cykle koniunkturalne (1939). Światu Zachodniemu autor przedstawił w niej Nikołaja Kondratiewa i jego cykle, o których wierzył, że są wywoływane przez wynalazki. Teorie Schumpetera nie są zwykle włączane do podręczników studiów pierwszego stopnia, które koncentrują się na teoriach konkurencji doskonałej oraz statycznej podaży i popycie. Schumpeter twierdził, że te podejścia mają mało wspólnego z tym, jak zachowuje się rynek w rzeczywistym świecie.
W 1992 r. pomysł twórczej destrukcji został przełożony na formalny język matematyczny przez Philippe’a Aghiona i Petera Howitta w pracy A Model of Growth through Creative Destruction opublikowanej w czasopiśmie akademickim „Econometrica”.