Od 1946 przebywał w Londynie, studiował na The Politechnic School of Art / University of Westminster w Londynie. W 1984 uzyskał stopień naukowy doktora na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie (Tematyka polska w twórczości Stefana Della Belli, 1984, promotor Józef Jasnowski). Wykładał historię sztuki na uniwersytecie w Londynie i Cambridge. Od 1985 roku aż do śmierci pełnił funkcję dziekana Wydziału Nauk Humanistycznych PUNO.
Debiutował w 1939 roku poematem prozą Nocturn w lubelskim piśmie literacki. Wydał 17 książek, w tym 4 tomiki poezji: Zmiany (Londyn 1957), Opowiadania jońskie (Kraków 1982), Przebudzenie jesienią (Lublin 1995), Byt niemy (Londyn 1996), a także utwory prozatorskie, jak Rozmowy z Saszą (Lublin 1994) oraz eseje i szkice: Zrywając kwiaty w Stabie (Kraków 1977), Ziemia obiecana innym (Londyn 1985). Jego artykuły naukowe, eseje i utwory poetyckie ukazywały się w pismach naukowych i literackich, m.in. w Biuletynie Historii Sztuki, Bulletin du Musee National de Varsovie, Polskim Słowniku Biograficznym, The Journal of Arms and Armour Society, Oficynie Poetów i innych.