Battin używał już metod zmiennych stanu do projektowania i implementacji astronautycznych systemów naprowadzania i dzięki niemu filtr Kalmana, odpowiednio zaprojektowany i opracowany w Instrumentation Laboratory, stał się jedną z części systemu naprowadzania, jaki montowano na statkach kosmicznych w programie Apollo. W połowie lat 60., dzięki staraniom Schmidta, filtr Kalmana stał się częścią systemu nawigacji w samolocie transportowym C5A. Filtr Kalmana zastosowano do problemu łączenia danych z radaru z danymi sensorów bezwładnościowych, tak by uzyskać ogólną estymatę trajektorii samolotu oraz do problemu odrzucania danych, związanego z detekcją błędów egzogennych w danych pomiarowych. Od tego czasu filtr Kalmana stał się integralną częścią prawie każdego projektu pokładowego systemu estymacji trajektorii i sterowania nią.