Dieta tych sów generalnie odzwierciedlała występowanie społeczności małych zwierząt w rejonie, wliczając petrele z rodzajów Pachyptila i Halobaena, które żyły w pobliskich koloniach, bekasy auklandzkie, kākāriki, a nawet duże dżdżownice. Introdukowany do Nowej Zelandii szczur polinezyjski spowodował zmniejszenie liczby rodzimych ofiar sowicy białolicej, która jednak mogła polować na niego. Dlatego też wciąż była ptakiem względnie pospolitym, zanim przybyli europejscy osadnicy. Będąc dość duża, potrafiła także poradzić sobie z konkurencją przywleczonych przez Europejczyków szczurów wędrownych, będących przyczyną wymarcia wielu rodzimych gatunków zwierząt, na które polowała sowica; jednakże gronostaje, wprowadzone w celu kontroli zdziczałych populacji królików i kotów okazały się już zbyt dużymi konkurentami w walce o pożywienie dla tych sów.
Pojedyncze osobniki ptasiej wszy z rodzaju Strigiphilus znaleziono posożytujące na tych sowach.