Długość skrzydła wahała się od 26 do 33 cm, a długość dzioba od 3,4 cm. Skok od 6,1 do 8,6 cm. Gurney odnotował rozpiętość skrzydeł równą 70 cm u świeżo schwytanego okazu. Masa ciała wynosiła około 600 g. Samce były mniejsze od samic.
Występowanie i podgatunki Sowica białolica była szeroko rozpowszechnionym ptakiem na obu wyspach głównych Nowej Zelandii i na Wyspie Stewart/Rakiura (znana tam z zebranych okazów) oraz na Wyspach Chatham (znana tam z odkrytych kości). Sowa ta w przeciwieństwie do drugiej nowozelandzkiej sowy, która zasiedla wnętrza kompleksów leśnych, preferowała raczej tereny otwarte – głównie tereny skaliste oraz skraje nizinnych lasów deszczowych. Była spotykana także w leśnych dystryktach Wyspy Północnej. Na Wyspie Północnej okazy mniejszego podgatunku N. a. rufifacies były rzekomo zebrane z dystryktów leśnych wulkanu Taranaki/Egmont (w 1856) lub Wairarapa (w 1868); niejasna historia drugiego i ewentualne zniknięcie obu podgatunków prowadzi do podejrzeń, że ptak mógł nie występować w ogóle na Wyspie Północnej (nie zebrano tam nigdy żadnego okazu). Hipoteza ta została jednak obalona po odkryciu wielu kości tej sowy na Wyspie Północnej.