Sejmy miały ponadto prawo składania wniosków rządowych w celu zmian lub wydania nowych ustaw ogólnopaństwowych oraz prawo wyrażenia swego zdania w odpowiedzi na pytanie rządu centralnego. Cesarz wyznaczał też spośród członków sejmu jego marszałka (w krajach większych marszałka krajowego, w mniejszych starosty ziemskiego lub prezydenta sejmu), który jednocześnie przewodniczył zarządowi krajowemu, wybranemu przez sejm. Do 1873 do sejmów krajowych należało także prawo wyboru ze swych składów członków Izby Poselskiej Rady Państwa, później jej członkowie pochodzili z wyborów bezpośrednich.
Wskutek reformy Cesarstwa Austriackiego i powołania w 1867 Austro-Węgier sejmy krajowe utrzymały się tylko w krajach tzw. Przedlitawii. Konstytucja grudniowa stanowiąca podstawę jej ustroju zmieniła położenie sejmów krajowych, przyznając im prawo decyzji w każdej ze spraw lokalnych niezastrzeżonych do kompetencji Rady Państwa. Jednocześnie jednak rozszerzyła kompetencje Reichsratu tak dalece, że zakres działania sejmu krajowego praktycznie nie uległ zmianie. W latach późniejszych zakres kompetencji poszczególnych sejmów jednak rozszerzano (m.in.