W 1949 został adiunktem w III Klinice Chirurgicznej, kierowanej przez Zdzisława Kieturakisa.
W 1967 przedstawił rozprawę Wpływ hormonu tarczyco-zwrotnego na korę nadnerczy szczurów we wczesnym okresie po wycięciu tarczycy i na jej podstawie, a także w uznaniu całego dorobku naukowego, uzyskał stopień doktora habilitowanego i nominację na docenta. Był cenionym w kraju specjalistą w dziedzinie chirurgii tarczycy. Cieszył się opinią lekarza o dużej wiedzy i pełnym zaangażowaniu, aktywnym w szkoleniu młodszych pokoleń chirurgów. Należał do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Chirurgów Polskich, Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego. Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz wyróżnieniami resortowymi.
Zmarł 22 sierpnia 1984 w czasie pobytu w Szwecji, pochowany został na gdańskim cmentarzu Łostowickim.
Przypisy
Bibliografia Zdzisław Wajda, Grzegorz Zwykielski (1914-1984), w: Album Chirurgów Polskich (pod redakcją Witolda Rudowskiego i Andrzeja Śródki), Zakład Narodowy imienia Ossolińskich,