Po kilku latach rozpoczął budowę sanatorium przy Nowowiejskiej 28. Po otwarciu działało jako „Sanatorjum i Zakład wodoleczniczy D-ra L. Dydyńskiego”.

Od 1917 pracował w Dyrektoriacie Służby Zdrowia w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, w referacie Zakładów Leczniczych. 1 marca 1919 otrzymał awans na starszego referenta i kierownika Wydziału Zdrojowisk w Ministerstwie Zdrowia Publicznego. Współorganizator i późniejszy prezes (do 1928) spółki akcyjnej Towarzystwa „Zdroje Polskie”. Radny miasta Warszawy z ramienia Stowarzyszenia Lekarzy Polskich. W latach 1932–1934 Członek Rady Izby Lekarskiej Warszawsko–Białostockiej. Działacz Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności, prezes WTD w latach 1928–1935.

Był redaktorem i wydawcą czasopisma „Neurologia Polska”, redaktorem czasopisma „Medycyna”, wydawanego w latach 1930–1939.

W 1937, w wieku 70 lat, doznał udaru mózgu. Zrezygnował wtedy z kierowania lecznicą przy Nowowiejskiej i sprzedał ją starostwu. Zajął się wówczas historią medycyny;