Współcześnie Secesja Bośni i Hercegowiny była jednocześnie szansą dla muzułmanów sztucznej narodowości (Muzułmanie) na stanie się konkretnym narodem, posiadającym własne państwo, a nie tylko bezpaństwową grupą religijną. Po ogłoszeniu niepodległości Bośni i Hercegowiny niemalże wszyscy muzułmanie podali narodowość boszniacką i prawie wszyscy muzułmanie z regionu Serbii – Sandżaku, wraz z zamieszkującą tam mniejszością turecką. Obecnie liczbę Muzułmanów szacuje się na około 50 tys., najwięcej z nich zamieszkuje Serbię (13 tys.), Bośnię i Hercegowinę (12 tys.), Słowenię (10 tys.), Czarnogórę (10 tys.), a Chorwację (4 tys.).
Język Muzułmanie z narodowości posługują się językiem serbsko-chorwackim. Najczęściej używaną przez nich ustandaryzowaną formą serbsko-chorwackiego jest język bośniacki. Język bośniacki zaczął być oficjalnie akceptowany przez większość językoznawców po rozpadzie Jugosławii, więc jednocześnie po secesji Muzułmanie nie tylko stali się konkretnym narodem, ale też „otrzymali” własny język.