Obiekt był jeszcze niewykończony, kiedy został przejęty przez hitlerowców po inwazji na Francję. W obiekcie rozlokowano jeńców francuskich, w dalszym okresie istnienia obozu również jeńców greckich i jugosłowiańskich, a także brytyjskich. Od jesieni 1941 budynek obozowy został częściowo przekazany na koszary Wehrmachtu, jednak szybko wrócił do pierwotnego przeznaczenia. Drancy miało odegrać ważną rolę w planowanej sieci obozów przejściowych dla Żydów wywożonych do obozów zagłady – poza obozem w Drancy utworzono również podobne obiekty w Royallieu, Pithiviers i w Beaune-la-Rolande, jak również postanowiono wykorzystać wzniesiony za rządu Daladiera obóz w Gurs.
Obóz przejściowy dla Żydów Obóz w Drancy przyjął pierwszy wielki transport francuskich Żydów po serii ich masowych zatrzymań w Paryżu i okolicach, w tym po obławie Vel'd’Hiv. W Drancy znalazło się wówczas kilkanaście tysięcy mężczyzn pochodzenia żydowskiego w wieku od 18 do 50 lat. Warunki przebywania w obozie zostały wówczas celowo zaostrzone w porównaniu z tymi, w jakich żyli jeńcy wojenni. Ograniczono racje żywnościowe dla osadzonych, nie zrobiono nic, by zapobiec epidemii dyzenterii, miały miejsce częste przypadki bicia i upokarzania więźniów.