W pierwszych latach powojennych pracował w szkolnictwie średnim, był nauczycielem języka francuskiego w Zakliczynie, potem w Tuchowie. W 1951 przyjechał na stałe do Poznania i dołączył do kadry reaktywowanej Katedry Filologii Romańskiej Uniwersytetu Adama Mickiewicza, gdzie pracowali zarówno uczeni poznańscy (Mikołaj Rudnicki, Tadeusz Grabowski), jak i profesorowie dojeżdżający z innych placówek naukowych (m.in. Zygmunt Czerny, Mieczysław Brahmer, Henryk Elzenberg). W 1955 Gniadek przedstawił rozprawę Les études sur la grammaire de Port-Royal, na podstawie której uzyskał tytuł kandydata nauk (odpowiednik doktoratu). W 1956 mianowany docentem, niebawem został kierownikiem Katedry, przekształconej w 1961 w Instytut Filologii Romańskiej. Od 1971 nosił tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1957–1961 był prodziekanem Wydziału Filologicznego, następnie dziekanem, wybierany był także dwukrotnie na delegata Wydziału do Senatu akademickiego. Poza Poznaniem prowadził wykłady na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Wrocławskim.