Marceli Wajsbard (ur. 16 czerwca 1919 w Dąbrowie Tarnowskiej, zm. 27 sierpnia 2005 tamże) – polski adwokat i działacz społeczny żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Urodził się w Dąbrowie Tarnowskiej w żydowskiej rodzinie pochodzącej z okolic Halicza. Jego rodzicami byli dr Jakub Weissbard (zm. 1962), adwokat, który na początku XX wieku osiadł w Dąbrowie i Fryderyka z domu Chill (1892–1969), córka Józefa Chilla, który miał posiadłości w Świebodzinie i był dyrektorem dąbrowskiej Kasy Oszczędności. Jego wuj, Jakub Chill, był wieloletnim wiceburmistrzem Dąbrowy, inicjatorem m.in. budowy gimnazjum, plant i pomnika w parku.
W rodzinnym mieście ukończył szkołę powszechną i gimnazjum. Po maturze w 1937 podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, których nie ukończył z powodu wybuchu II wojny światowej. W 1939 dostał się do niewoli niemieckiej w Jarosławiu, ale zbiegł z transportu i przedostał się do Lwowa, gdzie przebywali już jego rodzice. Tam pracował w konspiracji jako łącznik. Często podróżował w głąb Związku Radzieckiego. 16 czerwca 1940 został aresztowany w Brzeżanach przez NKWD za działalność konspiracyjną. Został skazany na 20 lat więzienia i zsyłkę za Ural do łagru. Pracował m.in. jako drwal w tajdze oraz przebywał w obozach w Kazachstanie.