Wydawało się, że Bizancjum było skazane na porażkę, a jednak Michał znalazł wyjście i z tej sytuacji – skorzystał z floty aragońskiej, którą współfinansował już od dłuższego czasu. Razem z Piotrem III Aragońskim przygotował tak zwane nieszpory sycylijskie w wyczerpanej ciągłymi wojnami Sycylii, które pozbawiły władzy Karola. Jednocześnie wojska Karola I zostały pokonane pod twierdzą Berat przez Hugona Rousseau z Sully. Sycylia i jej posiadłości trafiły w ręce Aragonii, a największy wróg Cesarstwa Bizantyńskiego został pokonany. Karol uciekł do Francji i ostatecznie zrezygnował z planów odbudowy państwa łacinników. Wydarzenia te pokazały mistrzowskie opanowanie przez Michała sztuki dyplomacji.
Korzystał z tego także na innych frontach. Wykorzystał rywalizację między Genuą a Wenecją. Przeciwko Bułgarom porozumiał się z Tatarami, a za chana Nogaja wydał nawet swoją nieślubną córkę Eufrozynę. Z Węgrami sprzymierzył się przeciwko Serbom i ożenił swego syna Andronika II z Anną, córką króla węgierskiego Stefana V. Zawarł sojusz z sułtanem Egiptu oraz korzystał z pomocy Tatarów ze Złotej Ordy, którzy wyznawali wiarę chrześcijańską (tak zwanych turkopolów)T. Wolińska, Michał VIII, [w:] Paleologowie, seria: „Dynastie świata”, Warszawa 2011, s.