Mimo że łacinnicy utracili Konstantynopol, nie zamierzali odpuścić w walce o katolickie cesarstwo wschodnie. Po ich stronie stanęli wrodzy Bizantyńczykom władcy Sycylii. Michał natomiast planował odbicie dawnych ziem Cesarstwa Wschodniorzymskiego, m.in. Epiru, Bułgarii, Serbii. Musiał także układać sobie stosunki z potęgami morskimi zainteresowanymi basenem Morza Egejskiego – Wenecją i Genuą. mały|196x196px|Złoty Hyperpyron Michała VIII przedstawia Matkę Bożą otoczoną murami z sześcioma wieżami (po prawej) i cesarza klęczącego przed Archaniołem Michałem. Wybity z okazji odbicia Konstantynopola. W 1262 Bizantyńczykom udało się pokonać koalicję księstwa Achai, despotatu Epiru oraz Wenecji. Podporządkowali sobie despotat Epiru, odebrali Wenecjanom wyspy na Morzu Egejskim oraz zaatakowali księcia Achai, Wilhelma II Villehardouina. Najwięcej problemów sprawiał Karol I Andegaweński, władca Sycylii od 1266. Władca ten był gorliwym stronnikiem odbudowania Cesarstwa Łacińskiego. Przez kilkanaście lat swojego panowania skupiał się na organizowaniu kolejnych koalicji antybizantyńskich. W 1267 zawarł przymierze z Baldwinem II, do którego dołączyli Książę Achai, car Bułgarii i król Serbii. Umowa dotyczyła wspólnego prowadzenia walk przeciwko Bizantyńczykom oraz dokonania podziału zdobytych ziem.