Działalność naukowa W swojej pracy doktorskiej o geografii dialektu reńskiego (1913) postawił pytanie o historyczne i społeczne uwarunkowania zmian językowych. Tym samym dokonał przełomu metodologicznego, rozszerzając metodę młodogramatyczną o czynnik historyczno-geograficzny (np. wpływ terytoriów/dialektów uznawanych za bardziej prestiżowe).
Do dzisiaj jego praca o „Podstawach historii języka niemieckiego” (1948) uznawana jest za dzieło podstawowe pod względem merytorycznym i metodologicznym dla dialektalno-geograficznego aspektu badań nad historią języków.
Przez całe życie unikał konsekwentnie zaszczytów i stanowisk, które nie wiązałyby się z pracą naukową, a jedynie z administrowaniem nauką.
Otrzymał trzy doktoraty honoris causa: Amsterdam (1937), Gandawa (1962), Lipsk (1966).
Najważniejsze publikacje 1913: Studien zur Dialektgeographie des Niederrheins zwischen Düsseldorf und Aachen. 1922: Rheinishe Sprachgeschichte. 1932: Sprache und Siedlung im mitteldeutschen Osten. 1936a: Kulturräume und Kulturströmungen im mitteldeutschen Osten. 1936b: Grundlagen des Meißnischen Deutsch. 1948: Grundlegung einer Geschichte der deutschen Sprache.
Zobacz też
Rudolf Große
Przypisy