Michał II Amoryjczyk (ur. 770, zm. 829, zwany także Psellos, tj. bełkoczący, mówiący niewyraźnie, ale także używający wulgarnego językaO. Jurewicz, Historia literatury bizantyńskiej, Wrocław 2007, s. 122) – cesarz bizantyjski od 820 do śmierci, pierwszy cesarz dynastii amoryjskiej.
Michał urodził się we frygijskim mieście Amorion. Rozpoczął swoją karierę jako zwykły żołnierz, jednak dzięki swym zdolnościom zdołał awansować do rangi generała.
Jako towarzysz broni Leona V sprzyjał zamachowi stanu, w wyniku którego Leon objął w 813 r. władzę. Jednak w późniejszym czasie ich drogi rozeszły się, a Michał zawiązał spisek wymierzony przeciwko cesarzowi. Spisek został jednak wykryty; Michała złapano i grudniu 820 r. osadzono w więzieniu. Jednak Leon nie uniknął upadku: w Wigilię Bożego Narodzenia 820 r. został zamordowany przez spiskowców, którzy osadzili na tronie uwolnionego Michała.