Symbolem omamień narodu jest postać Geniusza wieszczącego wyzwolenie poprzez mękę krzyża i próbę grobu.
Gest Konrada, który w potężnej inwektywie przeklina poezję uwodzącą naród chorobliwą mistyką śmierci, okazuje się wyzwoleniem pozornym, teatralną złudą, która kończy się zapadnięciem kurtyny, rozejściem się aktorów i demontażem dekoracji. Na pustej, głuchej, ciemnej scenie pozostaje samotny Konrad, miotający się w świecie swoich poetyckich iluzji, ścigany przez Erynie, mściwe boginie zemsty z wyżartymi oczami w rozpaczliwej matni bez wyjściaA. Hutnikiewicz, Młoda Polska, Warszawa 1994..
Przypisy
Bibliografia Artur Hutnikiewicz, Młoda Polska, Warszawa 1994. Aniela Łempicka, Wstęp, [do:] S. Wyspiański, Wyzwolenie, Wrocław 1970, BN1/200. J. Nowakowski, Wyspiański. Studia o dramatach, Kraków 1972. Leszek Engelking, Aluzje do “Dziadów” Adama Mickiewicza w “Wyzwoleniu” Stanisława Wyspiańskiego. “Zagadnienia Rodzajów Literackich”, t. XLVII, z. 1-2 (93-94), Łódzkie Towarzystwo Naukowe 2004, Łódź
Linki zewnętrzne
Stanisław Wyspiański, Wyzwolenie. Dramat w trzech aktach, Kraków 1903. Reprodukcja cyfrowa pierwszego wydania Wyzwolenia w serwisie Polona.pl
Kategoria:Polskie utwory dramatyczne Kategoria:Twórczość Stanisława Wyspiańskiego Kategoria:Utwory literackie z 1902 Kategoria:Hasła kanonu polskiej Wikipedii