wiele małych krajów niemieckich w okresie rozbicia dzielnicowego Niemiec.
Wyróżnił zasady rządzące państwem i społeczeństwem: prawo, moralność, praktyczność i roztropność, religia.
Pisał dobitnie: „wymagając od państwa jakiejś czynności lub instytucji, żądanie takie trzeba uzasadnić prawem, moralnością lub przydatnością”.
Wymieniał różne sposoby powstawania państw na podstawie: przemoc i przymus, kontrakt (umowa społeczna), wola boska (przez twórców religii). Tak np. uczynił Mahomet. rozrośnięcie się plemienia, inicjatywa wybitnej jednostki.
Stwierdził, iż państwo, aby istniało nie musi: uszczęśliwiać wszystkich obywateli, tylko i wyłącznie chronić przepisy prawne, urzeczywistniać hipotetycznego zadania ludzkości, bożego planu, ducha narodu itp. oddawać obrazu bożego królestwa, zaprowadzać na siłę zasad moralnych, składać się wyłącznie z wolnych obywateli, być suwerenne.
Stanął w opozycji do św. Augustyna i Hegla. Dodał, że każdy naród ma prawo do posiadania własnego państwa (co biorąc pod uwagę prześladowania Polaków pod zaborem pruskim daje do myślenia).