U dzieci wykorzystuje się również odpowiednio dobrane skale obrazkowe. Jeżeli osoba nie jest w stanie wiarygodnie zakomunikować swoich doznań, stosuje się narzędzia oparte na obserwacji zachowania. Nie stanowią one bezpośredniego pomiaru subiektywnego doświadczenia bólu, ale pomagają ocenić zachowania mogące wskazywać na jego występowanie.
Jednym z takich narzędzi stosowanych u niemowląt i dzieci jest skala FLACC, uwzględniająca wyraz twarzy, ułożenie kończyn, aktywność, płacz i możliwość uspokojenia. Jej właściwości psychometryczne i przydatność oceniano w przeglądach systematycznych.
Leczenie
Postępowanie w bólu zależy od jego przyczyny, czasu trwania, dominujących mechanizmów, chorób współistniejących oraz wpływu bólu na funkcjonowanie. Jeżeli jest to możliwe, obejmuje leczenie choroby lub uszkodzenia stanowiącego jego przyczynę, równocześnie z postępowaniem przeciwbólowym.
W zależności od rodzaju bólu stosuje się metody farmakologiczne i niefarmakologiczne. Mogą one obejmować między innymi leki przeciwbólowe i inne leki wpływające na określone mechanizmy bólu, rehabilitację i aktywność fizyczną, interwencje psychologiczne oraz wybrane procedury zabiegowe.