Organizacja dawnych cechów Cechy były przede wszystkim lokalnymi związkami mistrzów, którzy mogli samodzielnie praktykować rzemiosło i prowadzić swoje indywidualne warsztaty na terenie miasta i w jego pobliskiej okolicy. Dziedziczący po mistrzu (synowie, wdowa, zięć) mogli przejąć jego uprawnienia bez egzaminu, pozostali musieli mieć najpierw pozycję czeladnika i złożyć egzamin (majstersztyk). Młodsi, a więc czeladnicy i uczniowie, mieli obowiązek szacunku i posłuszeństwa wobec mistrza i starszych członków cechu także poza miejscem pracy.
Organizację bracką tworzyli na podstawie wilkierza cechowego: cechmistrz (starszy cechu) podstarszy bracia (mistrzowie) czeladnicy uczniowie
Bierne i czynne prawo wyborcze mieli tylko bracia.
Celem zrzeszenia była ochrona interesów zawodowych i regulowanie stosunków między wytwórcą a klientem. Statut ustalał rozdział zamówień i surowca między warsztaty, normy jakościowe wytworów, a także zakaz nieuczciwej konkurencji. Rzemieślnicy niezrzeszeni, zamieszkali w promieniu dwóch mil od miasta, mogli wystawiać swe wyroby do sprzedaży jedynie na jarmarkach. Np.