Był największym mahometańskim ośrodkiem nauki islamu w centralnej Azji.
W odróżnieniu od innych bractw sufickich (takich jak kadirijja, jasawijja i kubrawijja), członkowie tariki nakszbandijjskiej uznają pracę misjonarską i aktywność polityczną za ważną część swej drogi.
Wielu jej członków stało na czele powstań przeciwko władzy carskiej i komunistycznej na ziemiach byłych republik ZSRR w Azji Środkowej. Tariki nakszbandijja była głównym organizatorem religijnej i antykolonialnej walki na Północnym Kaukazie. Wpływy tego porządku wzrosły na Kaukazie na początku XIX w., głównie za sprawą jego bocznego nurtu – chalidija, biorącego swą nazwę od imienia szejcha Chalida al-Szachrazuri. Pierwszym z przywódców religijnych, wprowadzających porządek nakszbandijja na Kaukazie, był Ismail al-Kurdumiri, czynny w chanacie szirwańskim. Jego nauki na grunt Dagestanu z powodzeniem przeniósł szejch Chas Muhammad al-Shirwani, który z czasem zastąpił Muhammadzie al-Jaragi. Działalność kaznodziejska tego ostatniego zyskała wielki rozgłos, wzmacniany opowieściami, jakoby czynił cuda i był zesłany przez samego Allaha. Wielu uczonych uważa go za twórcę religijno-politycznego ruchu, zwanego miurydyzmem.