Wiosną 1954 roku do Europy przerzucono pierwszy dywizjon tych rakiet. Planowano, aby w drugiej połowie lat 50. każda amerykańska dywizja stacjonująca w Europie posiadała własny dywizjon rakiet Honest John. Po wyposażeniu US Army rakiety MGR-1 zaczęły być dostarczane do większości państw NATO. Największą wadą rakiety był jej mały zasięg – 25 km, dlatego w 1954 roku opracowano nową jej wersję. Wymieniono silnik na lżejszy i dysponujący większym ciągiem. Nowa jednostka napędowa, tak samo jak poprzednia wyprodukowana przez Hercules Powder Company, miała ciąg ok. 685 kN wobec 410 kN poprzedniego typu. Wprowadzone zmiany umożliwiły uzyskanie maksymalnego zasięgu 45 km. Dzięki zastosowaniu nowego silnika zmniejszyły się gabaryty pocisku (długość mniejsza o 38,10 cm). Nowy pocisk oznaczony jako M50 wszedł na uzbrojenie US Army w 1959 roku, a później został dostarczony NATO-wskim sojusznikom. W 1962 roku oba typy M31 i M50 otrzymały nowe oznaczenie – odpowiednio MGR-1A i MGR-1B. Równolegle z nowym typem rakiety na uzbrojenie weszła nowa głowica atomowa W-31 o mocy 20 kT. W 1972 roku rakiety Honest John zostały wycofane z uzbrojenia US Army. Pod koniec lat 70. wycofały je Niemcy, a na początku lat 80. pozostałe państwa NATOJerzy Gruszczyński, Amerykańskie rakiety operacyjno-taktyczne i taktyczne Cz.