et al.: Stosowanie leku Oscillococcinum® w profilaktyce i leczeniu grypy oraz ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych, Infectionni bolezni, 2005, 3 no 4, 20-24.Saruggia M, et al.: Effetto prev entive di Oscillococcinum nelle sindromi simil-influenzali. R isultati di una indagine multicentrica, Medicina Naturale, no 6, N ovembre 1995., to przeważające dane wskazują na skuteczność nie większą niż placebo.
Historia Preparat Oscillococcinum został zaproponowany przez Josepha Roya (1891–1978), francuskiego lekarza wojskowego, który prowadził pracę badawczą podczas epidemii grypy (tzw. hiszpanki) w 1919 roku. Przebadał on różne substancje pochodzenia biologicznego m.in. narządy dzikiej kaczki "berberyjskiej" (łac. Anas barbariae), uważanej wówczas przez niektórych za nosiciela wirusów grypy. Autolizat z jej wątroby i serca okazał się w ocenie Roya źródłem substancji modulujących układ odpornościowy człowieka.
Pierwsze wykorzystanie preparatów otrzymywanych z tego materiału biologicznego w próbach leczenia infekcji układu oddechowego,