Remigiusz Napiórkowski (ur. 5 grudnia 1936 w Łasiewitach koło Makowa Mazowieckiego, zm. 3 września 2025 w Malmö) – polski prozaik, reportażysta, dramatopisarz.
Życiorys Absolwent Liceum Pedagogicznego w Pułtusku. W latach 1954–1959 pracował jako nauczyciel na Mazurach. Debiutował jako prozaik na łamach czasopisma Warmia i Mazury w 1958. W 1959 rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim, których nie ukończył. Równocześnie publikował reportaże i opowiadania na łamach Współczesności i innych pism literackich i miesięczników ilustrowanych. W 1962 otrzymał trzecią nagrodę w konkursie Wydawców (PIW, Iskry, Czytelnik, Wydawnictwo Literackie i Ministerstwo Kultury i Sztuki) za powieść Biczownicy (nie została wydana). Pierwsza książka, zbiór reportaży literackich, Poszukiwanie sprawiedliwych ukazała się w 1963 (wyd. Iskry). Pierwsza powieść Nie będzie płakania również ukazała się w 1963 (Iskry).
W następnych latach opublikował m.in. Wołanie o deszcz (Wydawnictwo Literackie, 1966), Weselnicy (MON, 1968). W 1969 wyruszył na Daleki Wschód. Owocem tej podróży była powieść My z Hirosimy i tom reportaży W Hongkongu i dalej (Książka i Wiedza, 1970 i 1972). W 1971 odbył dłuższą podróż po Europie Zachodniej. W dwa lata później opublikował tom opowiadań Kuszenie św.