Pracował w nim jako redaktor od jego powstania do 1985.
W 1952 rozpoczął pomoc techniczną dla Organizacji Narodów Zjednoczonych w misji Salwadoru, a także był autorem dla ONZ raportu o przemysłowym wzroście Salwadoru. Pisał również dla ONZ na temat rekrutacji pracowników umysłowych w krajach słabo rozwiniętych.
W latach 1957–1958 był członkiem zespoły doradców rządu Indii w sprawie planowania strategicznego centralnego regionu Delhi. Napisał w tym czasie raport Rola pomocy zagranicznej w rozwoju krajów słabo rozwiniętych dla amerykańskiego Senatu.
Jego książka opublikowana w 1960 pod tytułem Sociological Aspects of Economic Growth (Socjologiczne aspekty wzrostu gospodarczego) została później przetłumaczona na 14 języków. W tym samym roku zorganizował ośmiodniową konferencję na Uniwersytecie Chicagowskim w sprawie rozwoju gospodarczego. Konferencja ta, współfinansowana przez UNESCO, Stany Zjednoczone i Kanadę, zgromadziła na uniwersytecie przedstawicieli Indii, Francji, Argentyny, Stanów Zjednoczonych, Kanady, Chile i innych krajów, w celu omówienia kwestii związanych z rozwojem gospodarek wschodzących, w Afryce i Azji. W 1962 nadzorował dwa badania sponsorowane przez National Science Foundation w sprawie gospodarczych i społecznych wpływów w dziedzinie nauki i technologii.