otrzymał odeń tekst we wrześniu 1883, zaś w cztery miesiące później ukończył partyturę opery. Składała się ona z 7 numerów: wstępu, chóralnej introdukcji, duetu Anny z Robertem, symfonicznego sabatu, wstępu i sceny Wulfa oraz finałowej arii Anny. "Willidy" okazały się konkursową porażką, jurorzy je zignorowali. Wówczas to Ferdinando Fontana zainteresował operą wpływowego dziennikarza i krytyka muzycznego, Marca Salę. W domu tego ostatniego często zbierały się wybitne osobistości świata kultury. Zaproszony na jedno z owych spotkań Puccini poznał tam Arriga Boita (1842 - 1918; poeta, dziennikarz, kompozytor), który, wysłuchawszy fragmentów dzieła, załatwił wykonanie go w mediolańskim Teatro del Verme. Przedstawienie skończyło się triumfem, "Willidy" spotkały się z uznaniem zarówno ze strony krytyków, jak i ze strony publiczności. Wówczas Puccini przerobił utwór na dwuaktowy, by mógł on wypełnić cały wieczór. W "Willidach" znalazły się więc trzy dodatkowe numery: romanca Anny (akt I), nowy fragment symfoniczny oraz wielka scena drammatica Roberta (akt II). Tak przerobione dzieło wystawiono z podobnym sukcesem 26 XII 1884 w turyńskim Teatro Regio, a w styczniu następnego roku - w La Scali, gdzie Pucciniemu zarzucono wówczas nadmierny symfonizm.