Był długoletnim dowódcą 4 szwadronu, który pełnił rolę pułkowej szkoły podoficerskiej. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 6 lipca 1939 roku objął obowiązki oficera mobilizacyjnego pułku, a trzy dni później w Wilnie, podczas konnego biegu wojskowego uległ ciężkiemu wypadkowi.
W czasie kampanii wrześniowej dowodził rejonem etapowym Łuck w grupie gen. Skuratowicza. Ranny w czasie bombardowania Lublina. Po zakończeniu działań wojennych przedostał się do Francji. Przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Paryżu. Od maja 1940 r. do sierpnia 1943 r. dowodził dywizjonem ułanów Brygady Strzelców Karpackich, 5 lutego 1941 r. przemianowanym na pułk ułanów karpackich z którym walczył pod Tobrukiem. W 1941 odbył szkolenie w brytyjskiej Szkole Pancernej w Abbassia w Egipcie. 3 maja 1943 roku został awansowany do stopnia podpułkownika. 14 maja tego roku został przeniesiony na stanowisko oficera sztabowego do zleceń dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie.